پدر

اینکه انسانی فهمیده باعلم و اهل مطالعه باشه که بتونی سنگای دلتو و ناامیدیاتو خستگیاتو باهاش در میون بذاری و براش گریه کنی،بعد از مدتی دلتنگی و بغض،بغض و دلتنگیتو خالی کنی و اون کسی باشه ک تو جزیی از وجودش هستی،خیلی حالتو خوب میکنه!!...ب خودت میای میگی الهی شکر به خاطر داشتن عزیزای دلی که حرفاتو گوش میده و با حرفاش هرچند ممکنه تو حرفاش انتقاد ازت باشه ولی خوشحالت میکنه....الهی شکر

تجربه های سخت زندگی تجربه تنهایی،بودن تو محیط کاری که دورو بریات همون آدمای خط قرمزن ازنظر ت خیلی سخته و خداروشکر ک رها شدم...ولی بقول پدر حداقلش اینه که ی تجربه ای بوده که کلی چیزا دیدی خیلی از حقایق رو در جامعه لمس کردی و اگر روزی قرار باشه نوشته ای بنویسی و نجات دهنده ای باشی این تجربه بهت خیلی کمک میکنه...

اینکه داشتم از امید خارج میشدم و وارد فاز ناامیدی میشدم و میدونم ک خدا خواست ک این اتفاق نیفته...بازم شکر...

به امید بهترینها....

هیچی باارزش تر از حال خوش نیست...امیدوارم خدا کمک کنه همیشه حال دلمون خوش باشه...

و خودمون این انگیزه رو داشته باشیم که برای بهتر وبهتر شدن حالمون تلاش کنیم...

به امید حق